Met de najaarszon op ons gezicht taterden we honderduit over de zomer die om in te kaderen was. De zomer die zich liet vergezellen door een vakantie die drie en een halve maand duurde was er namelijk 1 uit de duizend waarin dromen geleefd werden en hemels op aarde leken te bestaan.
Er werd geleefd aan 200 km/u van Italiaanse tent naar festivaltent, van het ene kamp naar het andere, van bekende naar onbekkende stad en van vrienden hier naar vrienden daar. Oude vertrouwde zekerheden bleven bestaan terwijl er vrolijke, mooie en kostbare verrassingen mijn pad op huppelden.
Superlatieven te weinig om de gelukzaligheid te vatten die mij overal vergezelde waar ik ging. De wereld was een feest. Een feest dat nu ten einde is. En of het wringt.
