Dat de doodse stilte hier in werkelijkheid minder doods is dan ze lijkt.

Omdat ik mijn leven dezer dagen simpelweg liever leef dan dat ik een leven schrijf. Razend door de dagen wil ik niets missen. Van zomerse reisjes naar zonovergoten Italiaanse velden terwijl het eigenlijk nog lente is. Van betoverende liedjes in Amsterdam en Turnhout en Werchter en eender waar op deze wereldbol waar de R.E.M’s, Tom Helsens, KT Tunstalls en andere goden uit mijn universum hun stem doen klinken. Van feestjes zo fout, met vrienden zo lief dat je ze plat wil knuffelen. Van alle -soms spannende, soms ontroerende, soms lachwekkende- belevenissen die mijn dagen vullen dezer dagen. Jawel, de vakantie met al zijn schoonheid hangt in de lucht, en ik hang er vrolijk tussen.

Door de dagen.

verdwenen passie
in schitterende ogen van weleer
drukt me met mijn neus op de feiten
hard als ze zijn
mezelf erin verloren
dwalend door de dagen

vragend
of jij dan wel begrijpt
waarom de wereld soms een pletwals lijkt
terwijl je alleen maar leven wil
huppelend door de dagen

zoekend
naar goud omrand plezier
en een tikkeltje geluk
zodat je gewoon weer leven kan
stralend door de dagen

en ik vraag me af
mis jij de passie van weleer?

Gij zijt niet goed voor mij.

Omdat een lied soms meer zegt dan duizend woorden.



Blijft met uw fikken van mijn hart,
gij legt knopen in mijn stengels,
en ik krijg mij niet ontward.
[...]
Ik wil eigenlijk alleen maar altijd,
nooit meer bij u zijn.

Hannelore Bedert

Patsboem.

Dat was wat ik hoorde. Waarop ik uit het raam keek, constaterend dat de bromfiets van de pizza-man onder de auto van een meneer-in-deftig-pak lag. Maak u echter geen zorgen, ze leven beiden nog.

Maar het zullen uw pizza’s maar zijn. Koud enzo.

Of hoe alles voor- en nadelen heeft.

Ongeduldig dagdromend staar ik voor me uit. Schoolwerk roept, en het moet, maar ik wil niet. Ik ruik de vakantie al in de niet meer zo verre verte. Met mijn hoofd in de wolken tel ik af naar zoveel wilde zomerplannen. Terwijl melancholie de kop opsteekt, omdat het spetterende kotleven zomaar drie volledige maanden stopt met spetteren. En omdat ik het ga missen.

Dat de twijfel binnensluipt.

Zijn mijn woorden wel goed en groots genoeg om te weerklinken in deze wereldwijde wereld?