Alsof ik het helpen kan dat de wereld niet altijd zo mooi is als ik hem droom.

Ik denk en voel en leef alles zo door elkaar, dat ik niet meer weet wat nu echt is en wat ik mezelf wijs maak.

Zomerse pret maal oneindig. (Maar het einde kwam er toch.)

Met de najaarszon op ons gezicht taterden we honderduit over de zomer die om in te kaderen was. De zomer die zich liet vergezellen door een vakantie die drie en een halve maand duurde was er namelijk 1 uit de duizend waarin dromen geleefd werden en hemels op aarde leken te bestaan.
Er werd geleefd aan 200 km/u van Italiaanse tent naar festivaltent, van het ene kamp naar het andere, van bekende naar onbekkende stad en van vrienden hier naar vrienden daar. Oude vertrouwde zekerheden bleven bestaan terwijl er vrolijke, mooie en kostbare verrassingen mijn pad op huppelden.
Superlatieven te weinig om de gelukzaligheid te vatten die mij overal vergezelde waar ik ging. De wereld was een feest. Een feest dat nu ten einde is. En of het wringt.

Geloof dat ogen kunnen spreken,
dat niets en alles tegelijk best veel is,
en dat wat moet zijn zal zijn.
dan pas zal verleden heden worden,
en zullen tranen zonlicht schenken.

Geloof in de verrassing van het leven,
in de warmte van de zon,
en in de grootsheid van jezelf.
dan pas zal je groeien en bloeien,
en zullen woorden krachtig klinken.

Voor het dromen van je leven,
en het leven van je dromen,
met goud omrand geluk.
Geloof in alles en in iedereen,
maar bovenal in jou alleen.

Dat de doodse stilte hier in werkelijkheid minder doods is dan ze lijkt.

Omdat ik mijn leven dezer dagen simpelweg liever leef dan dat ik een leven schrijf. Razend door de dagen wil ik niets missen. Van zomerse reisjes naar zonovergoten Italiaanse velden terwijl het eigenlijk nog lente is. Van betoverende liedjes in Amsterdam en Turnhout en Werchter en eender waar op deze wereldbol waar de R.E.M’s, Tom Helsens, KT Tunstalls en andere goden uit mijn universum hun stem doen klinken. Van feestjes zo fout, met vrienden zo lief dat je ze plat wil knuffelen. Van alle -soms spannende, soms ontroerende, soms lachwekkende- belevenissen die mijn dagen vullen dezer dagen. Jawel, de vakantie met al zijn schoonheid hangt in de lucht, en ik hang er vrolijk tussen.

Door de dagen.

verdwenen passie
in schitterende ogen van weleer
drukt me met mijn neus op de feiten
hard als ze zijn
mezelf erin verloren
dwalend door de dagen

vragend
of jij dan wel begrijpt
waarom de wereld soms een pletwals lijkt
terwijl je alleen maar leven wil
huppelend door de dagen

zoekend
naar goud omrand plezier
en een tikkeltje geluk
zodat je gewoon weer leven kan
stralend door de dagen

en ik vraag me af
mis jij de passie van weleer?

Gij zijt niet goed voor mij.

Omdat een lied soms meer zegt dan duizend woorden.



Blijft met uw fikken van mijn hart,
gij legt knopen in mijn stengels,
en ik krijg mij niet ontward.
[...]
Ik wil eigenlijk alleen maar altijd,
nooit meer bij u zijn.

Hannelore Bedert