Allowed to glide right through the sun..

Alsof ik het helpen kan dat de wereld niet altijd zo mooi is als ik hem droom.

noreply@blogger.com (Kaar) — Sun, 28 Sep 2008 18:35:00 +0000

Ik denk en voel en leef alles zo door elkaar, dat ik niet meer weet wat nu echt is en wat ik mezelf wijs maak.

Zomerse pret maal oneindig. (Maar het einde kwam er toch.)

noreply@blogger.com (Kaar) — Sat, 27 Sep 2008 21:45:00 +0000

Met de najaarszon op ons gezicht taterden we honderduit over de zomer die om in te kaderen was. De zomer die zich liet vergezellen door een vakantie die drie en een halve maand duurde was er namelijk 1 uit de duizend waarin dromen geleefd werden en hemels op aarde leken te bestaan.
Er werd geleefd aan 200 km/u van Italiaanse tent naar festivaltent, van het ene kamp naar het andere, van bekende naar onbekkende stad en van vrienden hier naar vrienden daar. Oude vertrouwde zekerheden bleven bestaan terwijl er vrolijke, mooie en kostbare verrassingen mijn pad op huppelden.
Superlatieven te weinig om de gelukzaligheid te vatten die mij overal vergezelde waar ik ging. De wereld was een feest. Een feest dat nu ten einde is. En of het wringt.

noreply@blogger.com (Kaar) — Thu, 24 Jul 2008 20:18:00 +0000

Geloof dat ogen kunnen spreken,
dat niets en alles tegelijk best veel is,
en dat wat moet zijn zal zijn.
dan pas zal verleden heden worden,
en zullen tranen zonlicht schenken.

Geloof in de verrassing van het leven,
in de warmte van de zon,
en in de grootsheid van jezelf.
dan pas zal je groeien en bloeien,
en zullen woorden krachtig klinken.

Voor het dromen van je leven,
en het leven van je dromen,
met goud omrand geluk.
Geloof in alles en in iedereen,
maar bovenal in jou alleen.

Dat de doodse stilte hier in werkelijkheid minder doods is dan ze lijkt.

noreply@blogger.com (Kaar) — Mon, 07 Jul 2008 21:02:00 +0000

Omdat ik mijn leven dezer dagen simpelweg liever leef dan dat ik een leven schrijf. Razend door de dagen wil ik niets missen. Van zomerse reisjes naar zonovergoten Italiaanse velden terwijl het eigenlijk nog lente is. Van betoverende liedjes in Amsterdam en Turnhout en Werchter en eender waar op deze wereldbol waar de R.E.M’s, Tom Helsens, KT Tunstalls en andere goden uit mijn universum hun stem doen klinken. Van feestjes zo fout, met vrienden zo lief dat je ze plat wil knuffelen. Van alle -soms spannende, soms ontroerende, soms lachwekkende- belevenissen die mijn dagen vullen dezer dagen. Jawel, de vakantie met al zijn schoonheid hangt in de lucht, en ik hang er vrolijk tussen.

Door de dagen.

noreply@blogger.com (Kaar) — Wed, 25 Jun 2008 08:53:00 +0000

verdwenen passie
in schitterende ogen van weleer
drukt me met mijn neus op de feiten
hard als ze zijn
mezelf erin verloren
dwalend door de dagen

vragend
of jij dan wel begrijpt
waarom de wereld soms een pletwals lijkt
terwijl je alleen maar leven wil
huppelend door de dagen

zoekend
naar goud omrand plezier
en een tikkeltje geluk
zodat je gewoon weer leven kan
stralend door de dagen

en ik vraag me af
mis jij de passie van weleer?

noreply@blogger.com (Kaar) — Wed, 11 Jun 2008 19:43:00 +0000

Gij zijt niet goed voor mij.

noreply@blogger.com (Kaar) — Thu, 29 May 2008 23:21:00 +0000

Omdat een lied soms meer zegt dan duizend woorden.

Blijft met uw fikken van mijn hart,
gij legt knopen in mijn stengels,
en ik krijg mij niet ontward.
[...]
Ik wil eigenlijk alleen maar altijd,
nooit meer bij u zijn.

Hannelore Bedert

Patsboem.

noreply@blogger.com (Kaar) — Wed, 28 May 2008 18:49:00 +0000

Dat was wat ik hoorde. Waarop ik uit het raam keek, constaterend dat de bromfiets van de pizza-man onder de auto van een meneer-in-deftig-pak lag. Maak u echter geen zorgen, ze leven beiden nog.

Maar het zullen uw pizza’s maar zijn. Koud enzo.

Of hoe alles voor- en nadelen heeft.

noreply@blogger.com (Kaar) — Tue, 27 May 2008 16:22:00 +0000

Ongeduldig dagdromend staar ik voor me uit. Schoolwerk roept, en het moet, maar ik wil niet. Ik ruik de vakantie al in de niet meer zo verre verte. Met mijn hoofd in de wolken tel ik af naar zoveel wilde zomerplannen. Terwijl melancholie de kop opsteekt, omdat het spetterende kotleven zomaar drie volledige maanden stopt met spetteren. En omdat ik het ga missen.

Dat de twijfel binnensluipt.

noreply@blogger.com (Kaar) — Fri, 23 May 2008 21:55:00 +0000

Zijn mijn woorden wel goed en groots genoeg om te weerklinken in deze wereldwijde wereld?

I'm capsized erring on the edge of safe.

noreply@blogger.com (Kaar) — Sun, 18 May 2008 21:37:00 +0000

Als een traan
de glimlach overwint,
is dat dan het einde
of pas een begin?

Ik stikte bijna in een groene appel.

noreply@blogger.com (Kaar) — Mon, 12 May 2008 20:12:00 +0000

Maar bijna is niet helemaal. Dus mijn leven leeft vrolijk verder en ik huppel er achteraan.

& Aan de bushalte maakte ik een praatje met een Afrikaan die nog maar twee weken in mijn dorp woont. Een praatje in het Frans. En we vergaten even dat ik geen Frans kan. En het was fijn. Waarop de Afrikaan die nog maar twee weken in mijn dorp woont verkondigde dat ik het eerste vriendelijke meisje ben dat hij ontmoette. Hoera! En ik glimlachte.

& Ik heb een superformidastisch zalige stageplaats weten te versieren. De ik-krijg-er-buikpijn-van-en-ga-bijna-dood zenuwen voor het selectiegesprek hebben dan toch ergens toe geleid. Ze zeggen dat het niet simpel wordt, en dat ik zot ben. Maar oh god, de jeugdpsychiatrie wacht op mij. Ze kozen mij. En ik glimlachte.

& Eén van mijn schrijfsels is genomineerd voor een poëziewedstrijd. Oh-my-god! Verwondering. Dus trek ik morgen naar Brussel om te horen dat iemand die ik niet ken gewonnen heeft. Want nee, ik ga niet winnen. Of wat had ge nu gedacht. Maar toch, ik ben genomineerd. En ik glimlachte.

& De festivals zijn in’t land en werden al massaal afgeschuimd. Met de zon op mijn gezicht en zomerjurkjes rond m’n lijf. En ik glimlachte.

En huppel en ik glimlach er op los. Maar het stormt in mijn hoofd. Ik weet zo veel, maar weten is zo zinloos als een hart regeert. Dus ik vraag je, laat me. Ga. Of wees eerlijk. Dat helpt. Dank u.

noreply@blogger.com (Kaar) — Fri, 09 May 2008 19:16:00 +0000

Reden hoeft er niet te zijn
als het zijn moet zoals het is
zij het zo
-denk ik-
maar wie ben ik
om dat te denken?

Al feestend huppel ik door de dagen.

noreply@blogger.com (Kaar) — Fri, 02 May 2008 12:35:00 +0000

En het is fijn, dat huppelen en dat feesten. Alleen jammer dat er wat knaagt.

Vakantiegevoel.

noreply@blogger.com (Kaar) — Mon, 28 Apr 2008 17:15:00 +0000

Met de zon op mijn gezicht lag ik in het gras, genietend van de warmte waar ik de ganse winter verlangend naar heb uitgekeken. Ik droomde weg bij het zien van de wolkenfabriek, zoals we de kerncentrales in de verte noemden. Dromen over vrijheid en blijheid, over gelukzalige tintelingen in mijn buik en over schaterlachend genieten. De vrolijk zingende bende die naast me in het gras plofte deed me uit mijn droom ontwaken. En ik besefte, mijn droom leeft. Voor een keer had de zanger die zingt ‘alle dromen zijn bedrog’ ongelijk. Daar in de Ardennen, met de zon in mijn gezicht, te gekke mensen om me heen en een pak avontuur was ik gelukzalig vrij en blij.

Het is niet van niet willen.

noreply@blogger.com (Kaar) — Thu, 24 Apr 2008 20:28:00 +0000

Het is gewoon dat ik het niet begrijp. Maar dan ook écht niet begrijp. Tegenstrijdigheden maken dat mijn hoofd tolt en tolt en tolt. Alle hoop vervlogen in een dikke mist, vertrouwen plat getrapt. Door u. Want gij zijt een illusie waarin ik dacht te kunnen geloven. Niet dus. Illusie uiteengespat. Zoals een hete zomerdag, waarin je dacht dat je de wereld aankon, gedaan gemaakt wordt door een knallend onweer. Plotsklaps, over en uit.

Soms is het leven één groot feest.

noreply@blogger.com (Kaar) — Sun, 20 Apr 2008 15:13:00 +0000

Zoals wanneer je 's morgens, na slechts enkele uurtjes slaap, wakker wordt met niet minder dan vijf toffe menswezens op je kot. Wetende dat de dag ervoor zo dol en ongeremd was dat je er nog van nageniet. Wanneer je op zo'n moment toegeeft aan je zin in pannenkoeken als ontbijt en met een slaapkop je bed uit kruipt om de stad af te speuren naar een winkel die open is op zondag, en wanneer je die winkel dan ook effectief vindt en alles koopt wat je nodig hebt voor een pannenkoekenfestijn, en wanneer je dan samen met die bende slaperige mensen die je zo verdomd graag hebt rond de tafel zit, dan voel je je helemaal gelukkig worden. Dan weet je, momenten als deze moet je koesteren. En dan vergeet je je plan om op dieet te gaan eventjes met heel veel graagte.

Vaarwel!

noreply@blogger.com (Kaar) — Thu, 10 Apr 2008 16:40:00 +0000

Herinnert u zich deze nog? Awel, blijkbaar duren struikjeszwangerschappen langer dan struikjeslevens. Ofte, waarom ik nooit eerder een kotplant had. Struikjes houden niet van mij, of ik doe iets verkeerd. Een week of drie heeft Struikje gestraald en gebloeid, en toen was het over. Reanimatiepogingen alom, maar baten deed het niet. Deze week viel dan ook het harde verdict, het bruine hoopje zand dat ooit een prachtig Struikje was moest de vuilbak in. Als er een struikjeshemel bestaat hoop ik dat mijn vriend daar gelukkig is en voor eeuwig en altijd mag stralen en bloeien.
Beste kotgenoot, dat was dan het einde van u en mij. U was geweldig, weet dat ik u mis!

Liefde is in brand gevlogen vriendschap.

noreply@blogger.com (Kaar) — Wed, 09 Apr 2008 19:28:00 +0000

Ja?

Wil dan iemand blussen aub?

Om te koesteren.

noreply@blogger.com (Kaar) — Sun, 30 Mar 2008 18:01:00 +0000

De tranen rolden over onze wangen bij het afscheid, terwijl we elkaar een week geleden nog onwennig aankeken. Jawel, acht dagen lang 24/24 samenleven met een bende vreemde grieten en kerels smeedt een band die vooraf niet te voorspellen was. Deze week was zoveel meer dan simpelweg een cursus. Deze week was een week waarin verkleedpartijen elkaar in sneltempo opvolgden, waarbij het motto ‘hoe schraler hoe beter’ meestal centraal stond. We speelden en deden zot en lieten ons daarbij niet tegenhouden door het rotslechte weer, dus bevroren we terwijl we ons op het strand uitleefden tijdens waterspelletjes en vettige spelen. We zongen onszelf hees en maakten van “vandaag is roooooood” en “I’ll kill her” dé liedjes van onze ploeg, een ploeg die niet alleen erg rood was, maar ook extreem zalig. We verlegden onze grenzen door mee te doen aan de dj-battle, terwijl we daar absoluut geen verstand van hadden, maar amuseerden ons toch rot als dj-team Breloe. We liepen met foute kapsels over het strand en zongen uit volle borst liedjes, waarbij we ons niets aantrokken van de vreemde blikken die voorbijgangers naar ons wierpen. We dansten onze cursusdans wel duizend keer en ons cursuslied werd minstens evenveel keer gezongen. Want samen aan zee, das den Béé en dansen en roepen is de spirit van Kazou. Geïnspireerd door dé Kevin richten we een fanclub op. Maar dan wel voor Tom en Kristien, want dat verdienden ze wel. We deden de zotste dingen om onze sterren te verdienen, waarna we getrakteerd werden op jenever. We lachten en we leefden. Maar met fakkels aan het strand werden zelfs de zotste en actiefste onder ons even stil.
Het was zo’n heerlijke week dat elkaar uitwuiven pijn deed, en als de schrammen en blauwe plekken genezen zijn is het laatste tastbare stukje B-cursus voorgoed verdwenen. Maar de herinneringen worden voor altijd gekoesterd in ons hart, omringd met een gouden rand van gelukzaligheid. Want een week die leek op één groot feest, en waarbij we tussen al dat feestgedruis door ook nog eens heel wat bijleerden en werden klaargestoomd tot moni, dat is een week die je niet zomaar vergeet. En het staat vast, deze zomer staan we er!

And there's not a lot for you to feel if you're not feeling it.

noreply@blogger.com (Kaar) — Fri, 21 Mar 2008 20:31:00 +0000

Het schijnt mode te zijn, de tekst van uw eigen liedjes vergeten. Na Milow was het dinsdag tijd voor Tegan om niet meer uit haar woorden te geraken. Gelukkig was er Sara om haar weer op weg te helpen. En het deerde me niet. Die twee grieten hadden mijn hart toch al veroverd, en dat hart van mij is na dinsdag nog meer dan ooit het hunne.
Dat ik mijn ticket kwijtspeelde en degene zag die ik niet wilde zien deed er allemaal niet toe. Dat de ticketman zo lief was mij zomaar een nieuw ticket te geven en dat degene die ik niet wilde zien woorden sprak die ik niet verwacht had deed er des te meer toe. En dat het leuk was, en dat Tegan en Sara grappig zijn en te goede muziek maken, en dat er magie hangt tussen die twee, en dat Tegan Nederlands spreekt als geen ander, en dat ik gelukkig was. Dat is wat telt. En dat ze ons verdedigden toen de trienen achter ons ambetant deden.
Check:

Call, break it off
Call, break my own heart
Maybe I would have been something you'd be good at
Maybe you would have been something I'd be good at
But now we'll never know
I won't be sad
But in case I go there
Everyday, to make myself feel bad
There's a chance that I'll start to wonder if this was the thing to do

Druk drukker drukst

noreply@blogger.com (Kaar) — Sun, 16 Mar 2008 20:51:00 +0000

Want als je op een weekend, dat nog steeds maar 48 uur telt, duizend-en-één dingen wil doen en daar nog wat onverwachte bezigheden tussen propt, dan hol je jezelf wel eens voorbij. En dan stress ik soms een beetje en wou ik dat de drukte even ontplofte zodat ik de tijd had om rustig naar de zon te lachen en koekjestaart te maken - dingen die ik nu niet deed. Maar eigenlijk geniet ik van mijn hot-naar-her-geren. Want als ik Milow de tekst van 'You don't know' hoor vergeten, bezig ben met mijn stage die ik echt graag doe, nog eens inspring op mijn oude weekendwerk en india plannen maak, dan voel ik dat ik leef. Meer dan ooit met volle gas.

En we maken een vreugdedansje.

noreply@blogger.com (Kaar) — Thu, 13 Mar 2008 16:53:00 +0000

Want mijn in New York verstuurde briefkaart naar de klantendienst heeft zijn vruchten afgeworpen. Niets minder dan de enige échte Starbucks komt naar België. Ein-de-lijk! Gedaan met afkickverschijnselen, verwelkom de verslaving.

& Toen ik deze morgen in paniek wakkerschrok van het licht dat tussen mijn gordijnen viel bleek dat ik me níet overslapen had, maar dat het licht mij gewoon al vroeg kwam begroeten. Jawel, de winter loopt op z'n eind, en daar is de dees niet rouwig om.

& Het staat vast, half juni zwaai ik de examens uit vanonder de Italiaanse zon met een zotte bende klasmaatjes om twee weken later België alweer te verlaten om een maand lang de wereldreizigster te gaan uithangen in India. Olé voor mij!

Ik wou dat ik het meende, wanneer ik zei dat ik u haatte.

noreply@blogger.com (Kaar) — Sun, 09 Mar 2008 15:56:00 +0000

Maar eigenlijk doet het gewoon pijn. Al zeg ik het niet, de sombere blik in m’n ogen verraadt me. Verraadt dat mijn drukte enkel dient als afleiding om niet te hoeven denken aan wat uw stilzwijgen met mij doet, en dat mijn boze woorden enkel een vorm van zelfbescherming zijn omdat ik weet dat ik u eigenlijk graag heb ook al verdient ge dat niet.

Klein geluk

noreply@blogger.com (Kaar) — Tue, 04 Mar 2008 22:12:00 +0000

Het lichtje van de metro zien verspringen, en daarna zien verdwijnen, en dat meerdere keren na elkaar, en het niet eens erg vinden. Gewoon omdat het zo fijn is om met u te babbelen, en dat te willen laten duren.