Vakantiegevoel.

Met de zon op mijn gezicht lag ik in het gras, genietend van de warmte waar ik de ganse winter verlangend naar heb uitgekeken. Ik droomde weg bij het zien van de wolkenfabriek, zoals we de kerncentrales in de verte noemden. Dromen over vrijheid en blijheid, over gelukzalige tintelingen in mijn buik en over schaterlachend genieten. De vrolijk zingende bende die naast me in het gras plofte deed me uit mijn droom ontwaken. En ik besefte, mijn droom leeft. Voor een keer had de zanger die zingt ‘alle dromen zijn bedrog’ ongelijk. Daar in de Ardennen, met de zon in mijn gezicht, te gekke mensen om me heen en een pak avontuur was ik gelukzalig vrij en blij.

Het is niet van niet willen.

Het is gewoon dat ik het niet begrijp. Maar dan ook écht niet begrijp. Tegenstrijdigheden maken dat mijn hoofd tolt en tolt en tolt. Alle hoop vervlogen in een dikke mist, vertrouwen plat getrapt. Door u. Want gij zijt een illusie waarin ik dacht te kunnen geloven. Niet dus. Illusie uiteengespat. Zoals een hete zomerdag, waarin je dacht dat je de wereld aankon, gedaan gemaakt wordt door een knallend onweer. Plotsklaps, over en uit.

Soms is het leven één groot feest.

Zoals wanneer je 's morgens, na slechts enkele uurtjes slaap, wakker wordt met niet minder dan vijf toffe menswezens op je kot. Wetende dat de dag ervoor zo dol en ongeremd was dat je er nog van nageniet. Wanneer je op zo'n moment toegeeft aan je zin in pannenkoeken als ontbijt en met een slaapkop je bed uit kruipt om de stad af te speuren naar een winkel die open is op zondag, en wanneer je die winkel dan ook effectief vindt en alles koopt wat je nodig hebt voor een pannenkoekenfestijn, en wanneer je dan samen met die bende slaperige mensen die je zo verdomd graag hebt rond de tafel zit, dan voel je je helemaal gelukkig worden. Dan weet je, momenten als deze moet je koesteren. En dan vergeet je je plan om op dieet te gaan eventjes met heel veel graagte.

Vaarwel!

Herinnert u zich deze nog? Awel, blijkbaar duren struikjeszwangerschappen langer dan struikjeslevens. Ofte, waarom ik nooit eerder een kotplant had. Struikjes houden niet van mij, of ik doe iets verkeerd. Een week of drie heeft Struikje gestraald en gebloeid, en toen was het over. Reanimatiepogingen alom, maar baten deed het niet. Deze week viel dan ook het harde verdict, het bruine hoopje zand dat ooit een prachtig Struikje was moest de vuilbak in. Als er een struikjeshemel bestaat hoop ik dat mijn vriend daar gelukkig is en voor eeuwig en altijd mag stralen en bloeien.
Beste kotgenoot, dat was dan het einde van u en mij. U was geweldig, weet dat ik u mis!

Liefde is in brand gevlogen vriendschap.

Ja?


Wil dan iemand blussen aub?