Ik stikte bijna in een groene appel.

Maar bijna is niet helemaal. Dus mijn leven leeft vrolijk verder en ik huppel er achteraan.

& Aan de bushalte maakte ik een praatje met een Afrikaan die nog maar twee weken in mijn dorp woont. Een praatje in het Frans. En we vergaten even dat ik geen Frans kan. En het was fijn. Waarop de Afrikaan die nog maar twee weken in mijn dorp woont verkondigde dat ik het eerste vriendelijke meisje ben dat hij ontmoette. Hoera! En ik glimlachte.

& Ik heb een superformidastisch zalige stageplaats weten te versieren. De ik-krijg-er-buikpijn-van-en-ga-bijna-dood zenuwen voor het selectiegesprek hebben dan toch ergens toe geleid. Ze zeggen dat het niet simpel wordt, en dat ik zot ben. Maar oh god, de jeugdpsychiatrie wacht op mij. Ze kozen mij. En ik glimlachte.

& Eén van mijn schrijfsels is genomineerd voor een poëziewedstrijd. Oh-my-god! Verwondering. Dus trek ik morgen naar Brussel om te horen dat iemand die ik niet ken gewonnen heeft. Want nee, ik ga niet winnen. Of wat had ge nu gedacht. Maar toch, ik ben genomineerd. En ik glimlachte.

& De festivals zijn in’t land en werden al massaal afgeschuimd. Met de zon op mijn gezicht en zomerjurkjes rond m’n lijf. En ik glimlachte.

En huppel en ik glimlach er op los. Maar het stormt in mijn hoofd. Ik weet zo veel, maar weten is zo zinloos als een hart regeert. Dus ik vraag je, laat me. Ga. Of wees eerlijk. Dat helpt. Dank u.