Thursday, November 29, 2007

Een vat vol emoties

Emoties die in de verste verte niet in woorden te vatten zijn. Van de hoogste hoogte tuimel ik de dieperik in, alsof ik eerst op de top van de Mount Everest sta en even later verdrink in de diepste zee. Waarna ik mijn weg naar boven terug vind, maar al even gauw weer kwijt speel.

Wat doet gij toch met mij?

Monday, November 26, 2007

Kleine ode

ik heb wat groen achter mijn oren
ik heb wat taal zonder gevoel
en op het meeste van mijn dagen
weet ik niet wat ik bedoel
en ik heb waarschijnlijk ook wat teveel lijken in mijn kast
maar hou mij vast...
Hannelore Bedert

Saturday, November 24, 2007

Druk druk druk

Jawel, ik leef nog. De examens heb ik zo goed als ik kon doorploeterd. Soms was het echt wel ploeteren, zwoegen en zweten. Maar het is voorbij, dat is wat telt. Ik lééf weer. En ik houd van het leven.

Stressloos en gelukkig huppelde ik de afgelopen week dromend door mijn drukke leventje.
Ik holde naar de les. Les die ik liever zou missen, maar mijn braafheid wint het meestal van de onderhuidse rebel in mij. Daarbuiten besliste ik impulsief dat het tijd was voor een kappersbezoek, wat uiteraard eindigde in frustraties omdat het toch net iets te kort is naar mijn zin. Het is dat het zo lastig is om je eigen haar te knippen en dat ik er waarschijnlijk ook het talent niet voor heb, maar ergens ben ik er toch steeds van overtuigd dat ik het zelf beter kan.
Daarnaast vertoefde ik net iets te vaak en iets te lang op café en zag ik mijn bed bijgevolg net iets te weinig. Maar dat hield me niet tegen om de Meir leeg te roven en mijzelf eindelijk te trakteren op wat nieuwe kleren.
Tussendoor verblijdde ik Cirque du Soleil met mijn bezoek. En het moet gezegd worden, het was indrukwekkend. Ik snap nu dat de uitdrukking "ogen te kort komen" in sommige gevallen letterlijk genomen kan worden. Woensdag in die witte tent was bijvoorbeeld een moment waarop ik gerust tien paar ogen had gehad.
Een dag later waagde ik het om met Bo pannenkoeken te bakken. En het is ons nog gelukt ook, wij keukenwonders. Al ga ik nu wel met een verbrande vinger door het leven. Maar op pijnlijke momenten komen de wijsheden boven. Want het eerste wat ik riep -op auw na- was: "ge moogt geen warme pannen aanraken". Het is maar dat u het weet hé, beste lezer.
Maar verbrande vinger of niet, er moet gefeest worden. Dat deden we gisteren. En of het feest was. Ik voel het nu nog aan mijn hoofd. Maar dat geeft niet, het was het meer dan waard. Want clear white was flying in my eyes.

Nee, mijn leven kabbelt dezer dagen niet rustig verder. Het heeft meer weg van een denderende wildwaterbaan. En daar houd ik van. Van wildwaterbanen. En van het leven. Van een leven waarin alles wat ik doe een gouden randje heeft. Een gouden randje van geluk. Het fonkelt en glinstert. Het borrelt en bruist.

Friday, November 09, 2007

Examens...

... ze maken van mij een wandelende brok stress die doodgaat van de schrik.

En dan moet het echte werk nog beginnen. *zucht*


Maar zelfs in zware tijden zijn er heugelijke feitjes:
+ ik ben eindelijk in het bezit van een stageplaats. Jawel, beter laat dan nooit.
+ er staat een nieuw liedje van Hannelore Bedert op youtube, hoera
+ binnen een week ben ik nu een stressloos gelukkig wezen
+ dromen en plannen, wild en ongeremd (al zou ik dat nu beter even laten)
+ straks is de dvd van Dag Sinterklaas de mijne, als dat geen nostalgie is

Friday, November 02, 2007

Vlinders