Helemaal

dat ik lach met kleuren in mijn ogen, die er bij u nooit wilden zijn..

Hannelore Bedert

Sinterklaas al in het land?

Daarnet was ik in de winkel op zoek naar iets om mijn hongerige maag tevreden te stellen, en wat stond daar plots voor mijn neus? Een heel rek met sjokolatte ventjes.
Maar mensen toch, dacht ik toen. Het is begod september, en laten we even duidelijk zijn: de sint komt wel degelijk pas in december. Tsss.

Herfst

Vanaf vandaag is het officieel herfst. De blaadjes mogen beginnen vallen, de zon mag aan haar winterslaap beginnen en dikke truien mogen uit de kast gehaald worden.
Voor iemand die functioneert op zonne-energie is dit niet meteen een heugelijke dag. Met weemoed denk ik terug aan hoe ik ervan genoot dat het licht bleef tot na tien uur, aan hoe ik de drukkende hitte in New York trotseerde, aan de bloemen die bloeiden, aan hoe ik mijn avonden sleet op terrasjes en van ijsjes smulde, aan hoe ik in mijn geliefde Italië relaxte, aan hoe heerlijk ik het vond om de warmte van de zon op m’n huid te voelen en aan hoe ik twee weken geleden nog in mijn zomerjurkje door de straten van Lissabon slenterde.
Ondertussen confronteert school en de kalender mij met de realiteit. De zomer van 2007 zit er nu écht op. Met een beetje geluk kunnen we nog even genieten van de laatste zonnestralen en dan komt de lange, donkere winter er weer aan. Helaas.

Maar er was eens iemand die zong: “Everybody's waiting for springtime, well winter can be cozy too” Dus laten we dat gewoon even geloven.

Ben & Jerry's

Daarstraks in Antwerpen.

Ik: "Dju, nu ben ik weer mijn cadeaubonnen van den Ben & Jerry's vergeten."
Gitte: "Haha, dan hebde pech. Want het is bijna winter en dan is die gesloten."
Ik, helemaal verontwaardigd en al helemaal in paniek: "Och, da's niet waar, dat kan niet."
Gitte: "Maar jawel, da's niet open in de winter ze."
Ik: "Maar nee, da's niet waar. Dat kan niet, dat mag niet!"
Gitte: "Dan hebde gij pech hé."

En net toen passeerden we langst den Ben & Jerry's, waar een mevrouw de stoelen buiten aan het zetten was.

Dus ik: "Ik ga het ze vragen hé, dan weten we het ineens."
Gitte: "Oh nee, dan ken ik u niet ze."
Ik: "En toch ga ik het vragen!"
Gitte: "Dat doet ge niet. Ik loop door dan."
Ik: "Ik ga het vragen. Ik ga het vragen."

Waarop ik met zelfverzerkerde pas naar de mevrouw van den Ben & Jerry's loop en haar de cruciale vraag stel.
Haar antwoord: "Natuurlijk zijn wij open in de winter, elke dag zelfs."
En ook nog: "Ge had moeten wedden voor een grote bak ijs hé"

Dju seg, dat had ik moeten doen. :)

Muse in Lissabon

Toen ik gisteren door de Portugese straten liep met mijn Muse t-shirt kwamen er plots twee meisjes naar ons toe. Waarop de ene al wijzend naar haar gezelschap zei: "she has the same t-shirt as you." Waarop ik spontaan moest lachen. Ik kreeg van het gezelschap in kwestie dan ook nog het compliment: "you have a great taste of music".
Wat is het toch fijn dat bevestigd te zien. :)

Bitterzoet

Een traan van bitterzoet verlangen rolt over mijn wang.
Intens verdriet neemt het over van de ratio. Ik weet zoveel, maar het doet er niet toe. Niet nu. Als de traan rolt is die heer en meester van mijn zijn.
Dus laat me even vreemd zijn, laat me even huilen. Tot gezond verstand het haalt van bitterzoete tranen, en vergeef me dan. Alsjeblieft. Want dan wil ik gewoon weer vriendjes zijn.

Kleine ode

Dit is haat, dit is verlangen,
dit is alles wat niet mag,
dit is nu en nog wat langer,
dit is het einde van de dag,
dit is slapen zonder rust,
dit is het beest onder mijn bed,
dit is buigen voor een ander als ik schaakmat word gezet.

Hannelore Bedert