Werchter

Jawel, gisteren was het Werchter-tijd. Want Muse kwam, en geen Muse zonder mij.

We zagen Milow, en zagen dat het goed was. Wat houd ik van zijn versie van 'Mia' en wat is het triestig dat niemand bij 'you don't know' verder kwam dan die drie woorden. Maar dat bederft de pret niet, Milow is geniaal goed!
Conclusie: ik wil deze zomer nog meer Milow zien.

En toen was het tijd om ons van de marquee naar de main stage te haasten, want daar wachtte Zornik op ons. De arme Koen was ziek, en dat was er aan te zien, en helaas ook aan te horen. Het was niet slecht, best goed zelfs, maar ik ben er van overtuigd dat het beter had gekund. Dus volgende keer niet ziek worden, beste Zornik-man.

Daarna snel even eten, en van op een afstandje My Chemical Romance gade geslaan. Jawadde, die kerel is zoooooooo emo, laat ons daar niet meer over discussiëren. Maar dat wil niet zeggen dat ik het niet goed vond. Het is niet echt hélemaal mijn ding, maar om ze zo bezig te zien waren ze echt te grappig. "You are sooooo kind" en meer van die melige praat tussen elk liedje, en dat elke keer zo geloofwaardig, je moet het maar kunnen. En bovendien was de zanger niet lelijk. *ghaha*

En toen waren we klaar voor vak 1. Want wij gingen Muse van vanvoor zien. Dus daar Marilyn Manson bezig gezien. En behalve lelijk zijn kunnen die kerels ook een pakje muziek maken. Ze hebben mijn verwachtingen ruim overtroffen. En overtroffen verwachtingen zijn altijd leuk, dus Marilyn Manson was dik oké.

Daarna dan Björk. Ze is klein, grappig en kan een pakje zingen. Maar na 3 liedjes is het speciale er wel af. Als ze dan nog eens een bekend liedje speelt ben ik weer even mee. Maar zeker het laatste halfuur had ik het echt wel gehad. Een vermoeide ik werd er vooral slaperig van, en aan de reacties van de mensen rond mij was ik niet de enige, op die paar hevige fans na dan. Wat niet wil zeggen dat Björk slecht is, maar de tijd en plaats waren niet helemaal perfect.

En toen toen toen! MUSE! Ik was al plat nog voor ze begonnen waren, want als er na Björk op de eerste rijen niemand weggaat maar iedereen wil wel verder naar voor, dan ja, dan gaat dat niet hé. Maar uiteindelijk stonden we toch best heel ver vanvoor in het eerste vak. En dat vonden we tof. En toen begon Muse te spelen, en ze knalde echt. Maar tijdens de eerste twee liedjes heb ik me vooral bezig gehouden met Eva en Jan niet kwijtspelen en niet omvallen, waardoor ik amper merkte welke liedjes er gespeeld werden. En toen viel er naast mij een meisje dat half en bijna helemaal verpletterd werd, waarop Eva de longen uit haar lijf heeft gegild en ik mij tegen die grote kerels voor mij heb gezwierd en toen zagen we een arm en hebben we het arme kind rechtgetrokken. Dus meisje, ik hoop dat je nu nog steeds leeft.
Ondertussen begonnen wij toch wel een beetje schrik te krijgen en vonden we het toch wel een beetje heel heftig. Dus hebben we ons wat naar achter in het vak gepropt. Daar was het zo overbevolkt dat zelfs klappen bijna niet meer ging. Dus hebben Eva en Jan het voor bekeken gehouden en bleef ik alleen achter. Maar dat kon de pret niet drukken, uiteindelijk vond ik wat ruimte en heb ik er echt van genoten. Want echt, Muse is de ALLERBESTE! Zeker als ze starlight spelen, en time is running out, en al die anderen.
Misschien moeten we ons volgende keer toch een strategischere plaats zoeken, maar uiteindelijk was het toch vooral dolle pret en dikke sfeer. Muse, dat zijn echt mijn helden!

Dus doodmoe en stikkapot keerden we naar huis, met geweldige muziek in onze gedachten en een kei schoon t-shirt van Muse.

Wanneer komen ze weer? Ik wil nog!

Say It's Possible

And though they say it's possible to me, I don't see how its probable.

Terra Naomi

Frustraties

Ik ontplof.

*SPLATSJ*

Zo, dat hebben we dan ook weeral gehad.
En vanaf nu word ik een assertieve grote meid.

Laat de stilte razen

Laat de stilte razen. Razen door mijn hoofd.
Laat me gewoon verdrietig zijn. Verdrietig om jou en mij en wat nooit was.
Laat de stilte razen. Opdat geraas de stilte overwint.
Laat de woorden zwijgen. Geen woord dat zeggen kan. Hoe het voelt, om fragiele dromen omver geblazen te zien verdwijnen. Een zuchtje wind en hup en alles weg.
Laat de stilte razen. Razen in een eenzaam hoofd.
Laat het zoals het is. En als de stilte stopt met razen. Maak dan dat je weg bent. Weg met mij en laat een beetje over. Zodat ik daarna verder kan.

Weemoed enzo

Kun je iets missen dat je nooit gekend hebt?
Mis je dan dromen of fantasieën? Of mis je dan helemaal niets?
Droevig zijn om wat nooit was, nooit is en nooit zal zijn.
Dat is als.. Ja, als wat? Niets?
Ik wou dat er herinneringen waren.
Dat er iets was om te koesteren wanneer ik mis wat ik niet ken.
Warme herinneringen om me in te wentelen, als kostbare schatten van wat ooit was.
Maar.
Geen herinneringen. Niets.
Als dit gevoel verdwijnt, wat ik zo probeer, dan blijft er niets over.
Niets, van zweverige dromen, heerlijke hoop, intens verlangen.
Het einde. Voorbij.
Geen jij in mij.

Gij kleine bange kwezel

Wat gij zegt dat ik niet mag doen, dat doe ik wel. Want gij weet niet wat leven is. Ge kunt niet tussen alle regendruppels door lopen, als het regent wordt ge nat. Maar dat snapt gij niet. Gij wilt maar proberen droog te blijven, en gij wilt mij ervan overtuigen hetzelfde te doen. Maar ik stop met proberen, want het lukt niet. Gij probeert het, ingepakt in uwe regenjas tracht ge sluiks tussen de regendruppels door te glippen. Maar het lukt u niet, ge wordt toch nat. En ondertussen hebt ge, verscholen in uwe regenjas, de halve wereld niet gezien, ge hebt zoveel gemist. Dat wil ik niet, niet meer, ’t is genoeg geweest. Laat mij maar nat worden, dansend in de regen, natte haren tegen mijn gezicht geplakt. Laat mij maar voelen, laat mij maar leven. Als ge dan toch nat wordt, dan doe ik het liefst ineens tegoei. En als ik dan kletsnat mijn bestemming bereik, dan lach ik is goed naar u, gij die alles mijdt, gij die niet durft. Want ik durfde het wel, ik durfde de confrontatie aan met de regen, met de wereld. En ik werd nat, maar ook sterker. Ik heb mezelf niet verloren. Gij daarentegen…
De wéreld lachte noch naar u, noch naar mij. Maar ík lach wel naar de wereld. Iets wat gij niet kunt zeggen, gij kleine bange kwezel. En da’s het verschil. Ik lach naar de wereld, ik durf. Ja, ik leef.

Vlinders van hun vrijheid beroofd

Het kan verkeren in een mensenleven.
Of hoe gisteren de zon nog oppermachtig leek, terwijl vandaag de regen heerst. Letterlijk en figuurlijk.
Ik weet niet veel. Ik weet enkel en alleen dat ik de levenslust in mij niet kwijt wil. Nu niet, morgen niet, nooit niet. Ook niet voor jou, jij wondermooie schoonheid. Al heb ik verdriet. Verdriet om weggeveegde dromen en vervlogen hoop. Om dingen die niet zijn en ook nooit zullen zijn. Om vlinders van hun vrijheid beroofd.
Ik wil leven. Ik zal leven. Ik ga lopen. Lopen tot de zon komt.

Met uw ogen toe

Ik weet da gij soms ook
Achterloopt op den tijd
En da g'er ook nog niet uit zijt
Wie ge eigenlijk wilt zijn
Ma schrijft een liedje over mij
Want mijne radio is kapot
Schrijft er eentje op mijn lijf
Zonder begin en zonder slot
Ge moogt alleen maar praten
Als 't is om beter te weten
Alleen maar zien
Als ge et daarna kunt vergeten

Kijken mag zolang ge daar maar
Nie te veel bij nadenkt
Ma doet uw ogen toe
Ik ben zoveel schoner
Als ge 't licht uitdoe

Als ge mij morgen wilt vervangen
Zet mij dan gewoon
Als reserve aan de kant
Roep mij als ge 't koud krijgt
Als ge zelf aan de zijlijn zijt beland
Ik geef et gene naam
Ik denk er nie meer over na
Ik val gewoon wa sneller
En we zien wel wat daarna

Kijken mag zolang ge daar maar
Nie te veel bij nadenkt
Ma doet uw ogen toe
Ik ben zoveel schoner
Als ge'tlicht uitdoe

Stade gij soms ook
Uren aan te schuiven
Voor iets wa da ge uiteindelijk
Toch nie nodig had
En zitte gij soms ook
Met iemand anders in gedachten

Hannelore